Jeśli powiem, że nie miałem na to ochoty, nie odda to w pełni tego, co czułem. W każdym razie próbowałem się nauczyć, jak być dobrym mężem, więc wyraziłem zgodę. Po odwiedzeniu trzeciego z kolei sklepu z butami Barbara zauważyła księgarnię i nalegała, żebyśmy do niej weszli rozejrzeć się. W tym czasie moje zniecierpliwienie było już stanowczo zauważalne. Barbara ruszyła w kierunku półek z książkami, ja stałem przy wejściu z rękoma złożonymi na piersiach, stukając nogą o podłogę w nadziei, że wzbudzi to jej współczucie i że się pospieszy. Jednak bez skutku. Zacząłem się więc przechadzać. Zauważyłem nagle stertę książek na jednym ze stołów. Mój wzrok przyciągnęła niebieska okładka. W roztargnieniu sięgnąłem po nią i zacząłem przerzucać strony. Zacząłem czytać i, jak Boga kocham, oto pierwsze słowa, które przeczytałem: szamani odegrali w kulturze Indian amerykańskich rolę... Minęło kilka chwil zanim zorientowałem się, że była to odpowiedź na zadane dwa tygodnie temu od niechcenia pytanie.
Wydawało mi się to niewiarygodne. Jestem inżynierem, zacząłem więc zastanawiać się w jaki sposób mogę obliczyć prawdopodobieństwo tego najwyraźniej przypadkowego zdarzenia. Szybko zdałem sobie sprawę, że kiedy stałem wówczas nad zlewem w kuchni szansę na to były jak jeden do liczby zbliżonej do nieskończoności. Zbliżyłem się w myślach do momentu, gdy wchodziłem do księgarni. Wówczas szansę te były co najmniej mniejsze niż jeden do liczby zbliżonej do nieskończoności. W końcu wszystkie książki w tej księgarni miały określoną ilość stron. Było ich dużo, ale była to skończona liczba. Szanse były teraz nie mniejsze niż jeden do liczby stron we wszystkich książkach w owej księgarni. Była to ogromna liczba, ale w tym momencie była
to przynajmniej liczba skończona. Na końcu tej logicznej, racjonalnej analizy prawdopodobieństwa zaistnienia całej sytuacji udowodniłem sobie samemu, że doświadczyłem całej serii niezaprzeczalnie przypadkowych wydarzeń, które w jakiś sposób doprowadziły mnie do nieoczekiwanego przeczytania w przypadkowo wybranej książce, na przypadkowo otwartej stronie, odpowiedzi na zadane dwa tygodnie wcześniej pytanie. Cały łańcuch decyzji doprowadził mnie do tej książki.

Mogłem poprosić Barbarę, żeby pojechała na zakupy ze swoja siostrą i tym sposobem uniknąć wyprawy do centrum. Mogliśmy rozpocząć od innego sklepu z butami i tym samym zmieniłaby się trasa naszej przejażdżki jednokierunkowymi uliczkami Minneapolis i być może uniknęlibyśmy zatrzymania się obok księgarni. Każda podjęta przez nas decyzja przyniosła jakiś efekt, nawet fakt, że skręciliśmy w złym kierunku w drodze z jednego sklepu z butami do drugiego miał na to wpływ. Uświadomiłem sobie nagle, że bez względu na to, w co wierzyłem, odnalezienie tej książki nie mogło być wynikiem przypadkowej serii wydarzeń. Prawdopodobieństwo trafienia na nią w sposób, w jaki się to zdarzyło, było mniej niż znikome. Stara dobra logika inżynierska doprowadziła mnie do konkluzji, że musiał istnieć jakiś subtelny, nierozpoznawalny wpływ na każdą z najdrobniejszych decyzji prowadzących mnie w rezultacie do przeczytania fragmentu książki.

Kolejną rzeczą, którą wykazał mój eksperyment był fakt, że proces ten prowadzi do spotkania z Przewodnikami twarzą w twarz. Kontynuując badania zauważyłem, że czas pomiędzy zadaniem pytania i otrzymaniem odpowiedzi na nie stawał się coraz krótszy. Początkowo musiał minąć tydzień,
dwa, lub więcej zanim odpowiedź nieoczekiwanie się pojawiała. W miarę nabierania przeze mnie zaufania do tego procesu zaczęło to zabierać coraz mniej czasu. W momencie pojawienia się odpowiedzi często zdawałem sobie nagle sprawę, że być może miałem inne okazje jej uzyskania, ale zostały one przeze mnie przegapione. Pojąłem w końcu, że mogę sobie siedzieć w biurze i zadać pytanie dotyczące tego, nad czym aktualnie pracuję. Tak też zrobiłem. Chwilę później zadzwonił telefon. Okazało się, że był to stary kumpel, z którym nie rozmawiałem od miesięcy i który dziwnym trafem
był ekspertem w sprawie, której dotyczyło moje pytanie. Wybrał dokładnie tą chwilę, aby zadzwonić i poplotkować. Czasami dzieją się naprawdę dziwne rzeczy. Zadawałem moje pytanie i nagle odpowiedź sama formułowała się w moich myślach. Gdy chciałem ją sprawdzić słyszałem w myślach,
że dostanę potwierdzenie. Gdy widzisz, że coś takiego zaczyna ci się przytrafiać, to znak, że jesteś na najlepszej drodze do nawiązania bezpośredniego kontaktu ze swoimi przewodnikami.

Moją historię o szamanach opowiadam wszystkim, którzy zwracają się do mnie z pytaniem o sposób kontaktu. Wszystkim bez wyjątku, bez względu na to, jak są w tym zaawansowani. Chcę uświadomić im, że jest to proces. Wraz z każdą otrzymaną odpowiedzią zostają usuwane coraz to inne, blokujące bliższy kontakt z Przewodnikami przekonania. Moja percepcja udoskonaliła się, a ja byłem w stanie doświadczyć nowego wymiaru kontaktu, który znowu
prowadził do usunięcia kolejnych blokujących przekonań i jeszcze lepszego kontaktu.

Ćwiczenie to ma na celu rozpoczęcie nauki komunikacji z Przewodnikami, nauki cierpliwości i czujności pośród hałasu wokół ciebie. Mówiąc „hałas” mam na myśli nie tylko dźwięk, lecz wszystko, co dzieje się wokół. Aby rozpocząć to ćwiczenie potrzebne ci będzie naglące, nie cierpiące zwłoki pytanie, takie, na które odpowiedzi szukałeś od dłuższego czasu. Nie chodzi tu po prostu o zwykłe pytanie, tylko o takie, na które naprawdę pragniesz uzyskać odpowiedź, które spędza ci sen z powiek. Ułóż jedno takie pytanie i zapisz je w notatniku. Uważnie je sformułuj. Na niejasne pytania otrzymujemy niejasne odpowiedzi. Jeśli już precyzyjnie je sformułujesz i zapamiętasz, wówczas poniższe ćwiczenie pomoże ci skomunikować się z Przewodnikami i uzyskać odpowiedź.

Zapisz swoje doświadczenia. Zapisz dokładnie słowa pytania i wszystkie uczucia, których doświadczyłeś w trakcie wyrażania intencji i wypowiadania pytania.
Od tego momentu, musisz być jedynie być uważnym i otwartym na wszystko, co przywodzi ci na myśl pytanie, które zadałeś. Kiedykolwiek tylko coś ci o nim przypomni, podążaj za impulsem, zobacz, gdzie cię on zaprowadzi. Nie daj się jednak ponieść. Czasami ludziom wydaje się, że muszą uwzględniać wszystko, co dzieje się wokół jako potencjalne, możliwe odpowiedzi. Wszystko to badać i analizować. Nie to mam na myśli. Miej oczy otwarte na przytrafiające ci się synchronie i zbiegi okoliczności i nie przejmuj się za bardzo brakiem odpowiedzi. Z doświadczenia wiem, że jeśli raz ją przegapisz, będzie ci ponownie przekazywana, aż do skutku, aż zrozumiesz. To wszystko, co należy robić. Po otrzymaniu odpowiedzi na pierwsze, nie cierpiące zwłoki pytanie, powtórz ćwiczenie jeszcze raz.